باور نکن تنهاییت را...

باور نکن تنهائیت را

من در تو پنهانم تو در من

از من به من نزدیکتر تو

از تو به تو نزدیکتر من

باور نکن تنهائیت را

تا یک دل و یک عهد داریم

تا در عبور از کوچه عشق

بر دوش هم سر می گذاریم   

دل تاب تنهایی ندارد

باور نکن تنهائیت را

هر جای این دنیا که باشی

من با توأم تنهای تنها

من با توأم هر جا که باشی

حتی اگر با هم نباشیم

حتی اگر یک لحظه یک روز

با هم در این عالم نباشیم

این خانه را بگذار و بگذر

با من بیا تا کعبه دل

باور نکن تنهائیت را

من با توأم تنهای تنها 

 

از جداشدن نوشتی رو تن زخمی هر برگ
گریه کردمو نوشتم نازینم یا تو یا مرگ
به تو گفتم باورم کن میون این همه دیوار
تو با خنده ای نوشتی هم قفس خدا نگهدار
بنویس مهلت موندن یه نفس بود
سهم من از همه دنیا یه قفس بود
بنویس که خیلی وقته واسه تو گریه نکردم
سر رو شونه هات نذاشتم مثل دستات سرد سردم
من که تو بن بست غربت
زخمی از آوار پاییز
فکر چشمای تو بودم
با دلی از گریه لبریز
شب عاشقونه ی من که حروم شد
مهلت بودن با تو که تموم شد
ندونستم باید از تو می گذشتم
وقتی از غربت چشمات می نوشتم
بنویس مهلت موندن یه نفس بود
سهم من از همه دنیا یه قفس بود

با عشق

روز چهارشنبه یه پسری آمد جلوی باجه ی من  واسه افتتاح حساب،تا چشمم بهش افتاد واسه یه لحظه قلبم وایساد اگه گفتی چرا؟
خیلی شبیه تو بود

البته خودت میدونی خوشکل تر از خودت تو دنیا واسه من وجود نداره ولی این خیلی شبیه تو بود

مخصوصا موهاش‌..قدش....موهاش

علی من داشتم غش میکردم یه لحظه فهمیدم چقدر دلم برا ت تنگ شده و خودم نمیدونستم

افتتاح حساب که تموم شد بهش گفتم دو روز دیگه بیا اگه جواب استعلامت آمده باشه بهت دسته چک میدم

دوباره امروز امد نمیدونستم کار اونو انجام بدم یا به دل خودم برسم کاشکی لااقل موبایل داشتی این وقتها به داد دلم می رسیدی

همه ی صحنه های تهران آمد جلوی چشمم  دیگه دل و دماغ کارو نداشتم

من عاشق این حس عاشق شدنم هستم

بیا ای عشق!

مرا با تو حرفیست،آه ای عشق!خسته از سایه ی قفسم، آه ای کاش ببارد آفتاب! ای کاش شبی باران از پشت این پنجره عبور کند.

بیا ای عشق! بیا ، با گل شقایق و اقاقیا...

 

اگه باز به تو بد کرد دلم این دل سرگشته ی حیرون ببخشش که پشیمونه پشیمونه پشیمون
اگه این دل غافل واسه یار دیگه خون شد و گریون ببخشش که پشیمونه پشیمونه پشیمون
نسوزون دل دیوونم و حیفه به آتیش نکشون خونم و حیفه
یه قلب بی وفا دل من نمی تونه باشه دل از تو جدا دل من نمی تونه باشه
همه مردم شهر می دونن واسن خدایی دل من به خدا بی خدا نمی تونه باشه
نسوزون دل دیوونم و حیفه به آتیش نکشون خونم و حیفه

just for ALI

                                                       

                                                             

                                                            

                                                            

                                                      

                                                                                                                               

                                                                                                                       

                                                                                                                           

                                                                                

                                                                                                         

                                                                                           

 

                                                                                       

                                                                                  

                                                                   

                                                               

                                                                  

 

لحظه ی دیدار

لحظه ی دیدار نزدیک است
باز من دیوانه ام ، مستم
باز می لرزد ، دلم ، دستم
باز گویی در جهان دیگری هستم
های ! نخراشی به غفلت گونه ام را ، تیغ
 های ، نپریشی صفای زلفکم را ، دست
و آبرویم را نریزی ، دل
ای نخورده مست
لحظه ی دیدار نزدیک است

. . .

واسه منه بریده از صف عشق

تو یک ندای عاشقانه بودی

واسه بیدار باش این دل خواب

واسه من بهترین بهانه بودی

از وقتی می دونم تورو دارم

بیشتر   به   خودم   امیدوارم

            

آفتابی

اگر کمی فرصت باشه

آُفتاب هنوز زیاد میاد

اگر  کمی  فقط  کمی

دلت بخواد ، دلت بخواد

...

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
سرها در گریبان است
کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را
نگه جز پیش پا را دید ، نتواند
که ره تاریک و لغزان است
وگر دست محبت سوی کسی یازی
 به اکراه آورد دست از بغل بیرون
 که سرما سخت سوزان است
نفس ، کز گرمگاه سینه می آید برون ، ابری شود تاریک
 چو دیوار ایستد در پیش چشمانت
نفس کاین است ، پس دیگر چه داری چشم
ز چشم دوستان دور یا نزدیک ؟
 مسیحای جوانمرد من ! ای ترسای پیر پیرهن چرکین
هوا بس ناجوانمردانه سرد است ... آی
دمت گرم و سرت خوش باد
سلامم را تو پاسخ گوی ، در بگشای
منم من ، میهمان هر شبت ، لولی وش مغموم
منم من ، سنگ تیپاخورده ی رنجور
 منم ، دشنام پس آفرینش ، نغمه ی ناجور
نه از رومم ، نه از زنگم ، همان بیرنگ بیرنگم
بیا بگشای در ، بگشای ، دلتنگم
حریفا ! میزبانا ! میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می لرزد
 تگرگی نیست ، مرگی نیست
صدایی گر شنیدی ، صحبت سرما و دندان است
من امشب آمدستم وام بگزارم
 حسابت را کنار جام بگذارم
چه می گویی که بیگه شد ، سحر شد ، بامداد آمد ؟
فریبت می دهد ، بر آسمان این سرخی بعد از سحرگه نیست
حریفا ! گوش سرما برده است این ، یادگار سیلی سرد زمستان است
و قندیل سپهر تنگ میدان ، مرده یا زنده
به تابوت ستبر ظلمت نه توی مرگ اندود ، پنهان است
حریفا ! رو چراغ باده را بفروز ، شب با روز یکسان است
سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
هوا دلگیر ، درها بسته ، سرها در گریبان ، دستها پنهان
نفسها ابر ، دلها خسته و غمگین
درختان اسکلتهای بلور آجین
زمین دلمرده ، سقف آسمان کوتاه
غبار آلوده مهر و ماه
زمستان است

جواب پست قبلیت

بخواب اي نازنينم ...

مهربانم...

 دلنشينم ...

منم من عاشقت .

آرام باش اي بهترينم من اينجا مست مستم مست و بي پروا

شبانگاهان منم گرماي عشقت را درون بسترم خواهان

همان شبها كه من مست حضور تو... نياز تو... دو چشم دلنواز تو ...

خيابان را چو مستان نعره زن طي مي كنم شايد تو را در حاله اي از نور من ديدم

 ولي اي كاش مي بودي و من نعره زن از مستي عشق تو اينجا باز در كنج قفس رويا نمي چيدم

من امشب وحشي ام ساقي ز مي ، از عشق، از بازي نامردان اين دنيا ز بدگويان كه مي گويند در دل من هوسبازم ...

 با عشق